Straydog Coach

Love your life with your dog

Bella onze Roemeense prinses

Eigen ervaringen:
Dit verhaal gaat over onze hond Bella.  


Bella werd in september 2012 in een greppel in Roemenië gevonden. Bella kon niet meer lopen. Ze was volgens buurtbewoners een paar dagen eerder uit een auto gegooid en daarna door een andere auto overreden.  Toen Roxanna haar vond kon ze haar achterpoten niet meer bewegen en ze had veel pijn.  Bella werd gelijk meegenomen naar een dierenarts waar ze behandeld en onderzocht werd.  Ze had bloedarmoede, een infectie en een paar tenen van haar linker achterpoot waren gebroken.

Op de foto’s zie je een doodsbange Bella. Hier is ze net gevonden en ze werd daarna gelijk naar de dierenarts gebracht. Je ziet op de foto's heel goed haar verwondingen. 





Op onderstaande foto is ze alweer 4 jaar bij ons.

 Zie je het verschil met onderstaande foto en de foto’s van Bella waar ze net gevonden is? 

Je ziet bijvoorbeeld een groot verschil als je naar haar ogen kijkt. Op de foto's waar ze net gevonden is zie je bijvoorbeeld grote pupillen en walvisogen, haar oren hangen naar beneden, haar mond is gesloten etc. Een doodsbange hond met pijn en stress. 

Op onderstaande foto zie je een ontspannen hond. 


Bella is in  januari 2013 bij ons komen wonen. Zij durfde de eerste 8 weken bijna niet op straat en langs auto’s of andere voertuigen te lopen. We woonden toen langs een drukkere weg met een fietspad en een stoep. 

Ze kroop in de bosjes en bleef daar soms verstijfd liggen. Ik was op het moment van adoptie (2013) nog geen Natural Dogtrainer / gedragskundige en wist toen nog niet wat ik nu wel weet en nu dus heel anders zou doen.

Ik heb toen van alles geprobeerd. Ik heb de meest lekkere worst voor haar gekocht en die voor haar neus gehouden in de hoop dat dit zou helpen. Ik heb, haar opgetild of soms 10 minuten gewacht in de hoop dat ze zou meelopen etc.  Ze was niet alleen in huis, we hadden toen ook al Eppie en Max een oude Cairn Terrier van 15 jaar oud. Gelukkig klikte het goed tussen de honden. 

Bella bleek ook last te hebben van "alleen blijven". Toen ze aankwam heb ik gezorgd dat ik de eerste maand dag en nacht bij haar kon zijn.  Ik probeerde haar daarna korte momenten wel altijd met Max en of Eppie alleen te laten. Maar die paar minuten weggaan was iedere keer al een ramp voor haar.  Ze hing letterlijk in de gordijnen, het dekbed wat ik op de bank voor haar had neergelegd heb ik een keer  in duizend stukjes terug gevonden, een dure sjaal had ze stuk gebeten en in de stoelpoten had ze ook haar tanden gezet. 

Bella heeft ca 5-6 maanden nodig gehad. Ze heeft daarna ook nooit meer iets stuk gemaakt. Er zijn honden die langer nodig hebben om , hou daar svp ook rekening mee. 

Als ik toen had geweten wat ik nu weet…. 

Waarom deed ze dit? Ze voelde zich misschien nog niet veilig genoeg bij ons, nog te veel stress in haar lijf.. Het leren alleen laten hebben we in een nog rustiger tempo geoefend. Dit kan een lang traject zijn en de hond geeft hierbij altijd het tempo aan.  

Wat betreft het "wandelen" had ik haar achteraf gezien gewoon lekker in de tuin moeten uitlaten. We hadden toen een veilige omheinde tuin met veel snuffelbosjes en gras. Eerst ontstressen, veilig voelen, zelfverzekerder worden en daarna pas de omgeving gaan verkennen en nog later pas leren dat ze niet bang hoeft te zijn voor verkeer.